ملانصرالدین:تنها آرزویم در طول زندگانی،این بوده و هست که بختک تبعیض سایه اش را از سر ایران و مردمش کم کند،اما نمی کند و این آرزویی خام بوده و هست.

سرمنشاء بیشتر مشکلات کشور، از اقتصادی گرفته تا اجتماعی و هنری، تبعیض بوده،هست و خواهد بود.خدا می داند چه انسان هایی به خاطر وجود تبعیض در جامعه،زندگی شان از هم پاشید و در سراشیبی نابودی افتادند.

جامعه هنری که خود را فرهیخته نامیده و خویش را تافته ای جدا بافته می داند،چرا تبعیض پیشه کرده و بین هنرمندان و سینماگران فرق می گذارد؟مگر بین زنده یاد ابراهیم آبادی که بیشتر از نیم قرن در عرصه تئاتر،سینما و تلویزیون هنرنمایی کرده و خاک صحنه خورده با یک بازیگر دیگر چه تفاوتی وجود دارد؟چرا آن یکی را روی سر گرفته و حلواحلوا می کنند،اما به امثال آبادی ها توجهی نداشته و ندارند؟!

مسوولان سینما،تلویزیون و تئاتر که وظیفه شان خدمت به هنرمندان این عرصه هاست و باید همه را به یک چشم ببینند،چرا به دیدار و عیادت برخی از بازیگران نظر کرده می روند،اما ابراهیم آبادی ها به چشم شان نیامده و نمی آید؟!

در سایه توجهات ویژه مدیران سینما ، تلویزیون و تئاتر،ابراهیم آبادی نیز غریبانه درگذشت!هنرمندان دیگری نیز در نوبت هستند تا دور از چشم مسوولان دلسوز!در نداری و بیماری دست و پا بزنند و غریبانه و گمنام بروند!